Biografie

Hendrik Pieter (Harry) Couzijn werd geboren op 24 maart 1917 in Indië(Indonesië). Zijn ouders stuurden hem en zijn jongste broer naar Nederland om hen de kans te geven een goede toekomst op te bouwen. Deze beste bedoelingen ten spijt kregen de twee broers heel veel last van heimwee naar hun ouders en zusje. Naast het volgen van een HBS-opleiding werd Harry een fanatiek sportbeoefenaar in boksen en atletiek (hordelopen). In deze laatste tak van sport werd hij zelfs kampioen.

Harry trad in dienst van het KNIL (Koninklijk Nederlands Indisch Leger) en kwam terug als beroepsmilitair naar Indië. De tweede wereldoorlog brak uit en na de overmeestering van Indië door Japan kwam hij terecht in krijgsgevangenschap op het eiland Flores. De ontberingen in die tijd vormden de kiem van zijn woede, haat en onmacht tegen de bezetter. Hij maakte verlies mee van zijn dienstmaten en ervaarde de afschuwelijke wreedheden, die in de naam van de bezetter werden gepleegd. Bij het begin van zijn krijgsgevangenschap was hij 23 jaar oud.

Na beëindiging van de Tweede Wereldoorlog werden deze gevoelens alleen maar versterkt toen bleek dat zijn vader door verraad gevangen genomen was. Door zijn weigering over de Nederlandse vlag te lopen en zijn trouw aan het toenmalig koningshuis te herroepen, werd hij onthoofd. Later bleek dat de beul van zijn vader een Koreaan was, in dienst van het Japanse leger. In zijn privéleven werd hijzelf met traumatische informatie geconfronteerd.

Veel tijd voor het verwerken van de gevoelens van haat en rouw was er niet en hij pakte de draad weer op als beroepsmilitair in het KNIL. In deze tijd van de Nederlands militaire missie ontworstelde Indië zich van het Koninkrijk der Nederlanden. In deze onzekere tijden gaf Harry Couzijn les in strategie en taktiek aan officieren en onderofficieren van het KNIL in Tjimahi. Als beroepsmilitair gaf hij zijn leerlingen mee dat uithoudingsvermogen, discipline, onvoorwaardelijke trouw en loyaliteit de basis vormden om een goed militair te zijn. Toen de keuze gemaakt moest worden tussen het Nederlands en Indonesische leger, koos hij voor de Nederlands vlag. De andere optie was voor hem ondenkbaar. Samen met zijn gezin vertrok hij naar Nederland en werd gelegerd in Dordrecht (Van Heutsz kazerne). Hij maakte promotie als adjudant onderofficier op de leeftijd van 36 jaar en zijn gezin volgde hem naar Den Haag.

De traumatische ervaringen(opgedaan in krijgsgevangenschap) en de tijd daarna veroorzaakten breuken in zijn anders zo beheerst gedrag. Deze tekenen waren onder andere prikkelbaarheid of woede uitbarstingen en perfectionisme. Deze tekenen zijn nu herleidbaar als tekenen van posttraumatische stresstoornis (PTSS).

Psychiatrische begeleiding werd noodzakelijk. Hij kwam onder behandeling van Professor Bastiaans (Oegstgeest). Hij ging de confrontatie aan met zijn demonen.

Op 46-jarige leeftijd kwam hij in contact met Kyokushin Karate. Wat hem aansprak in deze karatestijl waren voor hem de fundamentele waarden die hij als militair hoog in het vaandel had staan: Respect, discipline, loyaliteit, uithoudingsvermogen en betrokkenheid naar anderen. De beoefening van Kyokushin Karate was voor hem een houvast en leidraad. Gedreven mens als hij was, was geen inspanning hem te groot. Fysiek ongemak werd niet geschuwd.

Met dezelfde bevlogenheid als instructeur van het KNIL werd hij instructeur van Kyokushin Karate. Hij werd één van de vooraanstaande karateka's. Naast de lessen in technieken van Kyokushin Karate gaf hij ook lessen in Kendo (stokvechten). Hij bezat het vermogen bij de beoefenaars een onuitwisbare indruk achter te laten. Deze eigenschappen bleven binnen het Kyokushin Karate niet onopgemerkt. Als coach van het Nederlands team nam hij deel aan de 1ste Wereldkampioenschappen Kyokushin Karate in Tokyo. Zijn leerling Michel Wedel gaf zijn visitekaartje af in het  hol van de leeuw. Hij leidde het droomteam van Kokoro, bestaande uit Ruud Muller, Fred Muller, Nico Gordeau, Gerard Gordeau, Allie Gordeau, Danny Juffermans en Michel Wedel. Dit team was onverslaanbaar in de zeventig en tachtiger jaren. Ook in zijn lessen stonden zijn fundamentele waarden centraal. Een van zijn gevleugelde uitspraken was; "Begin nooit een gevecht maar maak het altijd af". Zijn bezieling werd gehonoreerd wanneer op een gegeven moment een gelijkwaardigheid ontstond tussen leerling en meester. Hij raakte geïnteresserd in het Boeddhisme. Elke ochtend mediteerde hij en zijn dag begon met de zonnegroet (Yoga).

Zijn loopbaan van dertig jaar Kyokushin Karate werd gehonoreerd met de graad van 7e Dan en de titel Kyoshi (grootmeester). Bescheiden als hij was, werd deze titel nimmer door hem gebruikt. In zijn leven streefde hij als beroepsmilitair zijn favoriete sport bij de legerleiding te introduceren. Spijtig genoeg is hem dit niet gelukt. Bijzonder is wel dat hij bij de uitoefening van het Kyokushin Karate zijn stabiliteit heeft teruggevonden. Gevoelens van woede en haat veranderden in compassie en vergeving. Door het Kyokushin Karate kruisten de wegen van Mas Oyama en Harry Couzijn elkaar maar nimmer werd gesproken over hun ervaringen uit de Tweede Wereldoorlog. Aan gevoelens van wederzijds respect, loyaliteit en trouw werd de voorkeur gegeven.Toen hij ontdekte dat zijn mentale kracht minder werd, droeg hij zijn scholen over aan Ruud Muller Shihan(Leidschendam) en de gebroeders Gordeau(Den Haag). Maar hij bleef mediteren en zich interesseren in het Kyokushin Karate en andere gevechtssporten.

Op latere leeftijd werd bij hem een bijzondere vorm van leukemie geconstateerd. Tot zijn laatste ademtocht bleef hij militair en karateka. Hij stierf op 31 Augustus 2000 in de aanwezigheid van zijn gezin.

In het herdenkingsboekje van Harry Couzijn stond de volgende tekst van Nelson Mandela;

"Onze diepste angst is niet dat wij onmachtig zouden zijn,
Onze diepste angst betreft juist onze niet te meten kracht.
Niet de duisternis, maar het licht in ons
is wat wij het meeste vrezen.
Als we van onze diepste angst
bevrijd zijn,
zal alleen al onze nabijheid
anderen bevrijden".